Αγανακτισμένος! Κι εσείς;

• Tου Μπαμπη Παπαδημητριου, Η Καθημερινή, 7/6/2011

Αγανακτισμένοι κι εσείς; Οπως ο καθένας, άλλωστε. Οπως πιστεύουμε ότι το δικό μας δίκιο είναι ισχυρότερο από του συνομιλητή μας ή συνδιαμαρτυρόμενου. Τουλάχιστον έτσι νομίζουμε. Στο απέραντο κεφενείο της πλατείας Συντάγματος, ανοικτό στους ουρανούς και στο όνειρο, όπως και σε άλλες πλατείες της χώρας, η καθεμιά και ο καθένας κατέρχεται με τη βεβαιότητα της γνώμης του. Και έτσι ακριβώς είναι: ο καθένας έχει το δίκιο του.Ομως, το δίκιο καθενός χωριστά δεν φτιάχνει σύνθημα. Χρειάζεται ένας ελάχιστος κοινός τόπος ταύτισης. Η αποστροφή «κλέφτες» φάνηκε κατάλληλη, αθώα και... τηλεοπτική. Με την προϋπόθεση, καθόλου επιβεβαιωμένη αυτή, ότι δεν ξέρεις τίποτε για τον διπλανό σου. Ο κανόνας ευγένειας τηρείται: «Εξαιρούνται οι παρόντες!».

Εξάλλου, οι «αθώοι» πολίτες ισχυρίζονται ότι οι διοικούντες το κράτος και σήμερα κατηγορούμενοι για «κλοπή» δεν εξήγησαν επαρκώς ότι «το ταμείο είναι μείον»! Ούτε ότι πρέπει να περιορίσουν τις απαιτήσεις τους από το κράτος. Ούτε ότι πρέπει να είμαστε, όλοι μας, πιο «τυπικοί» στις υποχρεώσεις μας, κυρίως φορολογικές. Ούτε ότι κάποιοι μεταξύ μας, τους οποίους γνωρίζουμε πολύ καλά, γιατί, κάποτε, είναι φίλοι, συγγενείς ή κάτι άλλο, επωφελήθηκαν περισσότερο από όσο εμείς από το σύστημα που έτρεξε την Ελλάδα τα τελευταία 40 χρόνια.
Ακόμη κι έτσι, όμως, όλα τούτα αποτελούν παρελθόν. Πρέπει να συζητηθούν, ώστε τα λάθη και όλα τα άλλα να μην επαναληφθούν. Ετσι προοδεύουν οι κοινωνίες και οι λαοί. Μη νομίζετε ότι στα άλλα κράτη δεν έχουν παρόμοια με εμάς κρίση. Το αντίθετο συμβαίνει. Δεν βρίσκονται όμως με το ένα πόδι στον γκρεμό. Η διαφορά μας βρίσκεται σε δύο-τρία ουσιαστικά σημεία. Σε προηγούμενες κρίσεις, από την πρώτη μεγάλη μεταπολεμική, που κράτησε σχεδόν όλη τη δεκαετία του ’70, αλλά και σε πολλές ακόμη που μεσολάβησαν, έβγαλαν τα κατάλληλα συμπεράσματα.
Ποτέ δεν συνέβη αυτό χωρίς δυσκολίες. Χωρίς συγκρούσεις και αποτυχίες. Δεν εγκατέλειψαν όμως την προσπάθεια.
Είναι καιρός να αγανακτήσουμε με την αναποτελεσματικότητα των πολιτικών. Δεν είναι παράδοξο να χρειάζεται, κατά καιρούς, μαζέματα ο κρατικός μηχανισμός. Δεν είναι σπάνιο να απαιτείται πρόσθετη προσπάθεια από κάποιους ή ακόμη να πέσουμε έξω σε ορισμένες προβλέψεις μας. Ιδιαίτερα όταν το κράτος μας και η κοινότητα κρατών, στην οποία ανήκουμε, αντιμετωπίζουν ιστορικά μοναδικές περιστάσεις. Δυσκολότερα θα είναι τα πράγματα αν όλα τα παραπάνω συμβούν ενόσω εξελίσσεται μια παγκόσμια αναδιάταξη.
Ενώ λοιπόν δικαίως αγανακτούμε με τους πολιτικούς μας, νομίζω ότι πρέπει να το κάνουμε ακόμη περισσότερο επειδή εμφανίζονται ανίκανοι να προβλέψουν, να προειδοποιήσουν, να προετοιμάσουν. Η κλεπτοκρατία για την οποία κατηγορούνται δεν αλλάζει σε τίποτε τα προηγούμενα. Θα έφτανα στο σημείο να πω «μακάρι να ήταν αποτελεσματικοί και βλέπαμε μετά τι θα κάνουμε με τη διαφθορά τους!». Ετσι, ενώ ορθά αντιλαμβάνεται το μεγάλο μέρος του πληθυσμού ότι η διαφθορά στην κοινωνία μας ευθύνεται για την εκτροπή του κράτους, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η τιμωρία των διεφθαρμένων αρκεί για να μας γλιτώσει από την καταστροφή που μας απειλεί.
Η πιο ορθολογική τιμωρία της διαφθοράς, η πιο αποτελεσματική οργή για όσους αγανακτούν με όσα μας έφεραν στο σημείο αυτό του ξεπεσμού είναι η καταστροφή του παλαιού συστήματος. Δεν έχω αλλάξει άποψη ως προς την αναγκαιότητα ενός αυστηρού προγράμματος προσαρμογής του κράτους σε χαμηλότερο επίπεδο ελλειμματικής διαβίωσης. Αμφιβάλλω όμως αν το κυβερνητικό σχήμα που διαθέτει ο Γιώργος Παπανδρέου έχει τις ικανότητες να μας βγάλει από την κρίση.
Η εφαρμογή του Μνημονίου αποτελεί κριτήριο επιτυχίας για τους πιστωτές μας. Για τους πολίτες αυτής της χώρας κριτήριο επιτυχίας είναι να βάλουμε ξανά μπροστά τις μηχανές. Μέχρι να διαπιστώσω ότι υπάρχει ομάδα να κυβερνήσει έχοντας αυτόν τον στόχο μπροστά της, κανένα Μνημόνιο και κανένα νέο δάνειο δεν θα είναι αρκετά. Παραμένω, λοιπόν, αγανακτισμένος! Με τον τρόπο μου!