Η «αγανάκτηση» θα αφυπνίσει τα κόμματα;

• Του ΒΙΚΤΩΡΑ ΝΕΤΑ 
• Ελευθεροτυπία, Τρίτη 31 Μαΐου 2011

Με τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, την περασμένη εβδομάδα, δεν έκλεισε τελείως η πόρτα της συνεννόησης μεταξύ των κομμάτων για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της κρίσης με νέα μέτρα και χειρισμούς. Με τη στάση τους στη σύσκεψη και τις δηλώσεις τους, οι πολιτικοί αρχηγοί βαθμολογήθηκαν από την κοινή γνώμη, η οποία απαιτεί έξοδο από την κρίση, με μια κοινή προσπάθεια όλων των πολιτικών δυνάμεων και όλων των κοινωνικών παραγόντων του τόπου, που πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Απαιτεί ακόμη η κοινή γνώμη μια ριζική αλλαγή του συστήματος, που αποδείχθηκε χρεοκοπημένο, ανίκανο, παράλυτο και διαβρωμένο.
Χωρίς συνεννόηση τα υπάρχοντα κόμματα, με τη σημερινή σύνθεση και λειτουργία τους, με τις γνωστές θέσεις τους, μπορούν να ικανοποιήσουν την απαίτηση της κοινής γνώμης, που είναι προπαντός απαίτηση για τη σωτηρία της χώρας από μια καταστροφή; Η απάντηση είναι αρνητική και από τα στοιχεία όλων των δημοσκοπήσεων και από το κίνημα των «αγανακτισμένων» πολιτών, που κινείται μακριά από τα κόμματα και κερδίζει συνεχώς οπαδούς. Το κίνημα, με τις συγκεντρώσεις στην πλατεία Συντάγματος και σε άλλες πόλεις, είναι μεν εντυπωσιακό, αλλά όπως όλα τα κινήματα αυτού του είδους περιορίζεται σε μια δυναμική διαμαρτυρία, χωρίς να μπορεί να διατυπώσει πρόταση.
Τις προτάσεις οφείλουν να τις διατυπώσουν τα κόμματα και με την έγκριση του εκλογικού σώματος να επιδιώξουν την εφαρμογή τους.
Δυστυχώς τα κόμματα αιφνιδιάστηκαν, ξύπνησαν από λήθαργο και 18 μήνες μετά τις εκλογές και την αποκάλυψη του χάους του χρέους και των ελλειμμάτων, δεν έχουν συνέλθει ακόμη. Δεν έχουν συνέλθει όμως ούτε και οι παράγοντες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, οι οποίοι έχουν επίσης τεράστιες ευθύνες για την κρίση, που δεν πλήττει μόνο την Ελλάδα, αλλά και άλλες χώρες και προπαντός το σαθρό σύστημα της ευρωζώνης. Με την ευρωπαϊκή ανικανότητα και απρονοησία έγινε η Ελλάδα πειραματόζωο και αντιμετωπίζεται ως ασθενής στον οποίο δίδονται φάρμακα χωρίς σωστή διάγνωση της νόσου, με αποτέλεσμα αντί να τη θεραπεύουν να την επιδεινώνουν.
Την κύρια ευθύνη για τη θεραπεία την είχε η ελληνική κυβέρνηση, η οποία έπρεπε να είχε δώσει τη μάχη για τους όρους του διαβόητου Μνημονίου. Υπό την απειλή της χρεοκοπίας όμως το υπέγραψε. Αλλά μετά την αναπόφευκτη υπογραφή του χάθηκε πολύτιμος χρόνος, χωρίς να εφαρμοστούν όλα και πλήρως τα μέτρα που δρομολογήθηκαν, αλλά έμειναν στον αέρα, διότι δεν λειτουργεί ο κρατικός μηχανισμός, ούτε και έγινε προσπάθεια για την ενεργοποίησή του με ανατροπές και παρεμβάσεις.
Εκεί που φτάσαμε και με άμεσο τον κίνδυνο επιδείνωσης της οικονομικής κατάστασης της χώρας, τι μπορεί να γίνει; Η αρχή ότι στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, αλλά προσφυγή στο λαό για να δώσει τη λύση, δεν μπορεί να εφαρμοστεί. Οι εκλογές αυτή τη στιγμή θα οδηγούσαν σε επιδείνωση, δηλαδή σε καταστροφή. Γι' αυτό και δεν ζητεί εκλογές ούτε η αντιπολίτευση. Μόνο, εντελώς ανεύθυνα, ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας ζητεί να φύγει η σημερινή κυβέρνηση, χωρίς να δείχνει ποια θα τη διαδεχθεί και πώς. Δεν ζητεί εκλογές, γιατί γνωρίζει ότι και πάλι ο δικομματισμός θα κυβερνήσει, ενδεχομένως με κάποιες συνεργασίες ή θα πάμε σε ακυβερνησία. Η λύση για οικουμενική κυβέρνηση ή κυβέρνηση προσωπικοτήτων έχει ήδη απορριφθεί από τα κόμματα.
Ποιες λύσεις απομένουν; Μια λύση προς την οποία φαίνεται να οδεύει ο πρωθυπουργός είναι ένας ανασχηματισμός της κυβέρνησής του. Τίθεται, όμως, το ερώτημα: Εχει το ΠΑΣΟΚ στελέχη ικανά να αναλάβουν μεγάλες ευθύνες και να καλύψουν κενά; Μεγάλο απόθεμα δεν υπάρχει. Επομένως χρειάζεται να γίνει ένα άνοιγμα και σε εξωκοινοβουλευτικά στελέχη, αλλά και σε εκτός κομματικού χώρου προσωπικότητες, που πρέπει να επιστρατευτούν για να προσφέρουν. Δυστυχώς και εκτός κομμάτων δύσκολα μπορεί να βρει και να υποδείξει κανείς πρόσωπα που μπορεί να αναλάβουν κυβερνητικές ευθύνες ή να χρησιμοποιηθούν για τη στελέχωση του κρατικού μηχανισμού, ώστε να γίνουν ανατροπές και να εξυγιανθεί το σύστημα. Μια άλλη λύση είναι η συνεννόηση της κυβέρνησης με την αξιωματική αντιπολίτευση. Οπως φάνηκε και από τις τελευταίες τοποθετήσεις του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, όπως και από τη χθεσινή ομιλία του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, υπάρχουν πολλά σημεία προσέγγισης για συνεννόηση, ώστε να δοθεί από κοινού και συντονισμένα η μάχη με την τρόικα.
Οφείλει ο πρωθυπουργός, ο οποίος εμφανίζεται να είναι αποφασισμένος να σηκώσει το βάρος εξόδου από την κρίση, να συνεχίσει την προσπάθεια για συνεννόηση αποδεχόμενος προτάσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αυτό είναι εφικτό με αμοιβαίες υποχωρήσεις. Παράλληλα οφείλει να επιστρατεύσει όλες τις άξιες δυνάμεις του Ελληνισμού εντός και εκτός της χώρας, για να προσφέρουν στην εθνική προσπάθεια σωτηρίας της. Τέλος, οφείλει ο πολιτικός κόσμος μια απάντηση στα αιτήματα των «αγανακτισμένων» πολιτών.